Já þau gerast enn! Skórnir eru fundnir! Hvítu skórnir sem ég ætlaði að gifta mig í voru bara í e-m kassa niðrí bílskúr merktur "Medalíur Hjalti, skór Hrafnhildur". Það voru auðvitað miklu fleiri skór en medalíur í þessum kassa sem var troðið uppí efstu hillu og útí horn. Ég kenni mömmu um þetta allt saman, en fyrst þeir eru fundnir er ég ekkert að erfa þetta við hana. Nú er bara að fara að æfa sig að ganga í þeim! Æ æ æ...
Heimsóttum Laugarneskirku í gær og það var gott að sjá að hún stóð uppi þótt hún væri í sumarfríi, heimsóttum líka salinn og hann var í fínu formi. Skreytingarnefndin efldist um allan helming við að mæta viðskiptavini sínum og nú fer allt að fara á fullt í þeim efnum. Verst hvað þessi limegræni litur er út um allt! Það pirrar mig að vera eins og allir aðrir. Við nennum því ekkert og ætlum t.d. ekki að láta skrifa á glös eða serviettur, ekki að láta Bergþór Páls syngja "Ó Þú...", Maggi er búinn að sjá mig í kjólnum og svona mætti lengi telja! Vinkonur mínar ónefndar ná ekki uppí hárið á sér af hneikslun yfir þessu öllu, sérstaklega að Maggi sé búinn að sjá mig í kjólnum. Hihihi mér finnst þær bara fyndnar. Hvaða máli skiptir það? Einhver hefð sem enginn veit afhverju er og er bara skrýtin. Líka að brúðhjónin sofi í sitthvoru lagi nóttina fyrir brúðkaup! Hvaða rugl er það? Reyndar höldum við í eina svona gamaldags og úrelta hefð og það er að pabbi ætlar að leiða mig inn gólfið. Mér finnst það notalegt og vil hafa það þannig en Svíunum finnst það voða skrýtið; eins og hann sé að gefa mig, sem er auðvitað merking hefðarinnar og merking orðsins brúðkaup. En mig langaði að láta pabba fylgja mér.
Ég er með munnangur! Verð að hætta að borða svona mikið af íslensku sælgæti... (þó ég haldi reyndar að angrið sé útaf hálsbólgunni...)
Engin ummæli:
Skrifa ummæli