Er ekki eitthvað máltæki sem segir að maður eigi ekki að lofa daginn fyrr en að kveldi eða eitthvað álíka? Það er allavega lærdómur dagsins. Á leiðinni heim úr skólanum kl. fjögur var ég einmitt að hugsa hvað þetta hefði verið viðburðarlítill dagur, bara í skólann og skrifa og aftur heim. Hvað mætir mér þegar ég kem heim nema Maggi í baði.....ekkert skrýtið við það, hann fer oft í bað. En....það fór allt á flot þegar hann ætlaði að tæma baðkarið! Ég meina sko, allt á flot og hann tæmdi ekki nema smá. Sem sagt, niðurfallið illilega stíflað. Hvað gerir maður þá, nema reyna að hreinsa það. Oj oj oj oj ojbarasta!!!!!!!!! Við erum að tala um 30cm kringlótt gat í gólfinu, grænt af myglu og þúsund ára gömlum skít sem þurfti að losa og svo var bara að fara að AUSA vatninu af gólfinu. En það gekk ekki betur en svo að þegar maður hellti vatninu í vaskinn eða klósettið kom það upp úr niðurfallinu! Við reyndum dágóða stund og náðum eiginlega að tæma gólfið, en svo endaði á að ég hrindi í "neyðarnúmerið" og það á einhver að koma. Til að bæta gráðu ofan á svart hafði ég lagt af stað úr skólanum með fulla blöðru og ég var að koma frá því að fara á klósettið....á bókasafninu! Ha ha ha, þetta er nú meiri vitleysan. Og Skrámur var auðvitað búinn að kúka líka á mottuna í svefnherberginu þegar ég kom heim. Úff.... hér væri gott að geta skrifað þetta máltæki ef ég bara kynni það.

Vinnudagur á morgun. Alltaf jafn leiðinleg tilfinning að vita að maður þurfi að vakna svona snemma. Æ, og ég hef ekkert heyrt frá Stokkhólmi í samb. við vinnu. Skræfan ég þori ekki að hringja og ath. hvað hún segir.

Best að halda áfram að bíða eftir niðurfallskarlinum. Blessó