Ég vaknaði í nótt við rosalegan barnsgrát, eins og eitthvað skelfilegt væri að. Þetta virtist koma að utan og mjög nálægt. Ímyndunaraflið fór á flug og eins og ég sá það var þetta barn mjög veikt og mamman með það í fanginu að bíða eftir sjúkrabíl. Það var alveg eins og það gæti ekki andað! En svo hætti það bara, ætli þetta hafi ekki verið gaurinn í íbúðinni við hliðiná og bara borist svona vel um opna gluggana. En þetta var óþægilegt. Týpískt ég að búa til svona slæma sögu. Einu sinni þegar Ísak var bara ponsulítill og ég var að gefa honum um miðnætti uppí rúmi hrökk ég upp við að ég fattaði að það var allt hljótt í húsinu. Við vorum í Fiskó og Maggi hafði farið að sækja m & p í e-a veislu um kl. 23 og nú var kl. orðin hálf-eitt og þau ekki komin! Það kom ekki annað til greina en að þau hefðu öll látist í bílslysi, því ekki gat ég hafa misst af því þegar þau kæmu! En auðvitað var það svoleiðis, en ég bara trúði því ekki að ég hefði sofnað! Týpískt.
Ég gleymi heldur aldrei þegar m & p fóru í brúðkaup um kvöld, kannski um 18. Ég hef verið svona 14 eða 15 ára. Ég var auðvitað að passa strákana og tíminn leið og beið og allt í einu átta ég mig á að það er komið miðnætti og þau ekki komin. Til að gera langa sögu stutta þá komu þau ekki fyrr en um þrjú um nóttina! Þá var ég búin að gráta úr mér augun, enda orðin munaðarlaus fyrir löngu. Hrindi í ömmu Ernu e-n tíman um eitt og þá var hún bara á fótum að baka! Haha alltaf eitthvað að bauka hún amma á þessum tíma. Þetta var sko fyrir tíma gsm og ég veit að mamma er enn með samviskubit yfir þessu.
Ekkert nýtt af höfuðverkjum. Enn á hverjum degi en ég fékk fyrirbyggjandi á mánudaginn sem vonandi fer að virka.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli