Þá er ég aftur komin með kvef og ligg heima í rúminu! Hlítur að vera öllum þessum krökkum með hor að kenna sem ég hitti. Skrýtnasta er að ég er ekki með hita heldur KULDA! Er með lægri hita en vanalega! Er það nú eðlilegt?
Skrámur er alveg steinhissa á að ég sé heima og kemur uppí á 5 mín fresti og nebbast svið mig og mjálmar smá. Eins gott að hann er hérna til að hugsa um mig;)
Ég hefði kannski getað farið í vinnuna í morgun og samviskan lætur mig ekki í friði varðandi það. En ég hugsaði með mér að ég ætti að fylgja ráðum læknisins sem ég hitti um daginn og HLUSTA Á LÍKAMANN, hann er að segja mér eitthvað! Ætla að fara að verða duglegri að vinna í sjálfri mér núna og er þess vegna farin að hitta sálfræðing 1x í viku! Ég er mjög bjartsýn að mér takist að losna við kviðann og bíð "spennt" eftir næsta kasti svo ég geti unnið með það! Já, heilinn er skrýtið fyrirbæri.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli